განშორების შფოთვა: რატომ ტირის ბავშვი ბაღის კართან

ორი წლის მარიამი დედას ფეხზე ეხვევა და არ უშვებს. დედა კარს მიღმა თვალცრემლიანი დგას და ფიქრობს: „იქნებ ჯერ ადრეა? იქნებ რაღაცას ვაშავებ?“

განშორების შფოთვა ჯანსაღი მიჯაჭვულობის ნიშანია — ბავშვი პროტესტს იმიტომ გამოხატავს, რომ თქვენთან კავშირი მისთვის ღირებულია. პრობლემა ის კი არაა, რომ ბავშვი ტირის; მთავარია, როგორ ვშორდებით.

რა ამძაფრებს შფოთვას

• გაპარვა. როცა მშობელი „შეუმჩნევლად“ მიდის, ბავშვი სწავლობს: დედა ნებისმიერ წამს შეიძლება გაქრეს. შედეგი — მუდმივი კონტროლი და მეტი შფოთვა.
• გაჭიანურებული დამშვიდობება. ათწუთიანი მოფერება კართან ბავშვს იმ ეჭვს უჩენს, რომ სატირალი ნამდვილად არის.
• დარღვეული დაპირება. „ძილის შემდეგ მოვალ“ და დაგვიანება — ნდობის კაპიტალი სწრაფად იხარჯება.

რა ეხმარება

მოკლე, სტაბილური, წინასწარ ნაცნობი რიტუალი: კოცნა, „ხელისგულზე გული“, ფრაზა „ყოველთვის ვბრუნდები“ — და მშვიდი წასვლა. ყოველ დღე ერთნაირად. სწორედ განმეორებადობა ქმნის უსაფრთხოების განცდას.

ისტორიებიც ძალიან ეხმარება: მზიკო დალაქიშვილის „დედიკო და მამიკო სამსახურში მიდიან“ ბავშვს ეუბნება მთავარს — მშობლები ყოველთვის ბრუნდებიან, სიყვარული კი განშორებისას არ ქრება.

ბავშვს არ სჭირდება მშობელი, რომელიც არასდროს მიდის. მას სჭირდება მშობელი, რომელიც ყოველთვის ბრუნდება.